Metamanias Θέατρο Κριτικές

Θείε Βάνια, θα ζήσουμε!

Ο θρίαμβος της αγάπης, της έγνοιας, της συμπόνοιας και της φροντίδας για τους ανθρώπους, σε μια παράσταση που τιμά τον κάθε ένα θεατή ξεχωριστά και όλο το κοινό μαζί, ο «Θείος Βάνιας» του Τσέχωφ, στην σπαρταριστή μετάφραση της Χρύσας Προκοπάκη, αφιερωμένη εξαιρετικά από τη σκηνοθέτη Μαρία Μαγκανάρη σαν μια υπόκλιση και μια χειρονομία παρηγορητικής αφήγησης, με έκανε να χαρώ πολύ και να συγκινηθώ περισσότερο από τη διαφάνεια των αισθημάτων της  ένα βροχερό χειμωνιάτικο βράδυ του Ιανουαρίου, βγαίνοντας από το Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων στην Κυψέλη.

Με ήρωες – ηθοποιούς οικείους  και καθόλου ηρωικούς να κυκλοφορούν ανάμεσα μας, όπως έκαναν όλοι οι πρωταγωνιστές της παράστασης που τους συναντούσαμε δίπλα μας, λίγο πριν την έναρξη , με τα ρούχα της δουλειάς, που ήταν τα κοστούμια τους, (σκηνικά: Διδώ Γκόγκου, κοστούμια: Παύλος Θανόπουλος), να σέρνουν τις παντόφλες τους , όπως η Μαρίνα της Μαρίας Μαγκανάρη που ετοίμαζε με στοργή το τσάι για όλους.   Πρόσωπα οικεία, με εμμονές, ρωγμές, αδυναμίες και πάθη, που παραπονιούνται για τη ζωή τους που πήγε χαμένη και τις θυσίες τους που δεν βρήκαν ανταπόκριση, αλλά με τόσο μοναχικό, αξιοπρεπή και ποιητικό τρόπο που σε έκαναν να τους αγαπήσεις βαθιά και απόλυτα.

Με ευφυή σκέψη επιλεγμένοι ηθοποιοί,  ένας θίασος οικείος, με τον Κώστα Κουτσολέλο – Θείο Βάνια να ξεδιπλώνει με σπαρακτικό τρόπο την τυφλή αφοσίωση και την θυσία του που έχει προδοθεί και που τον καθήλωσε σε μια ζωή που δεν ενηλικιώθηκε ποτέ, κάνοντάς τον να ζει με τις αναμνήσεις του. Άλλωστε το κοντό παντελονάκι του αυτήν την αιώνια εφηβεία και τρυφερότητα σηματοδοτεί. Απέναντι από τον Βάνια ο πυρετικός  γιατρός Άστρωφ, από τον υπέροχο Γιωργή Τσαμπουράκη, που με πίστη στις δυνάμεις του και στη νέα εποχή που ανατέλλει επιλέγει σαν μοναχικός λύκος να πορευτεί μόνος. Ο Καθηγητής Σερεμπριακώφ, μονόγνωτος και αιθεροβάμων διανοητής μιας παλιάς γνώσης που δεν ωφελεί, βρίσκει στο πρόσωπο του συνθέτη Παναγιώτη Καλαντζόπουλου  τον σαρκαστικό σχολιασμό του συγγραφέα απέναντι στην εποχή που φεύγει. Ο Καλαντζόπουλος έχει συνθέσει το μουσικό θέμα της παράστασης που αποτυπώνεται στη μνήμη.

Η ακαταμάχητης ομορφιάς σύζυγός του Ελένα, εξαιρετική Ανθή Ευστρατιάδου,  ακολουθεί τα συναισθήματα των άλλων. Η μητέρα του Βάνια Μαρία, θαλερή Υβόννη Μαλτέζου,  παραμένει σχεδόν αμίλητη από τον βουβό θαυμασμό της προς τον Καθηγητή. Γήινοι και σοφοί, εξοικειωμένοι με την πραγματικότητά τους , ο Τελιέγκιν (Δημήτρης Ντάσκας) και η Μαρίνα (Μαρία Μαγκανάρη) προσφέρουν καλοσύνη , νοιάζονται και φροντίζουν τους άλλους, χωρίς να απαιτούν. Ηττημένη αλλά πραγματική θριαμβεύτρια καθώς είναι η μόνη που ελπίζει πως η αγάπη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, η ανιψιά του Βάνια, Σόνια στην σαρωτική ερμηνεία της Σύρμως Κεκέ, συγκινεί με το λυγμικό της φινάλε : «Θείε Βάνια, θα ζήσουμε. Θα περάσουμε μέρες και μέρες αμέτρητες, τη μια μετά την άλλη, μεγάλα ατελείωτα βράδια. Θα υποφέρουμε καρτερικά τις δοκιμασίες που θα μας στείλει η μοίρα. Θα δουλεύουμε για τους άλλους και τώρα και στα γεράματα μας χωρίς ανάσα, κι όταν έρθει η ώρα μας, θα πεθάνουμε αγόγγυστα, κι εκεί, από τον τάφο μας, θα πούμε πως υποφέραμε, κλάψαμε, πικραθήκαμε, κι ο Θεός θα μας λυπηθεί, κι εμείς θείε, αγαπημένε μου θείε, θα δούμε μια ζωή ολοφώτεινη, υπέροχη, αρμονική, θα χαρούμε με τις σημερινές μας δυστυχίες και θα τις δούμε τότε με συγκίνηση, με χαμόγελο – και θα αναπαυτούμε. Το πιστεύω, θείε, το πιστεύω με θέρμη, με πάθος… Θα αναπαυτούμε»

Μάνια Ζούση