Θέατρο

«Οι Όρνιθες έχουν λίγο από την ουτοπία του καθένα μας»

«Αυτό το έργο μου φαίνεται πολύ σκοτεινό και ταυτόχρονα πολύ φωτεινό, καθώς η ανάγκη δυο ανθρώπων να φύγουν απο εκεί που ζούσαν και να πάνε αλλού, δείχνει ότι εκεί που ήταν, κάτι δεν πήγαινε καλά. Οπότε αυτή η μικρή επανάσταση είναι η πιο σπουδαία, με την έννοια της αναδημιουργίας, της ανανέωσης των πραγμάτων», αφηγείται στο artplay.gr ο ηθοποιός Μιχάλης Σαράντης με αφορμή την συμμετοχή του στις «Όρνιθες» που κάνουν πρεμιέρα στην Επίδαυρο 19 Αυγούστου σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου.

«Αυτή η παράσταση έχει λίγο από την ουτοπία του καθένα μας. Κυρίως του Νίκου και ταυτόχρονα όλων μας: λίγο να πετάξουμε. Ακόμα και στον τρόπο που σκεφτόμαστε για το θέατρο που παίζουμε, λίγο απενοχοποιημένα, λίγο αυτά που δεν τολμάμε να κάνουμε και προσπαθούμε να τα κάνουμε.Όλη η παράσταση με κάνει να σκέφτομαι άλλα πράγματα. Σαν αυτό που βλέπεις να σου κινητοποιεί το κεφάλι για κάτι άλλο και ταυτόχρονα για αυτό που βλέπεις. Και αυτο που με συγκινει με εναν τροπο, ειναι αυτο που συμβαινει οταν τελειωνει η παρασταση, η τελευταια της σκηνη οπου ανταμωνουν θεοι, ανθρωποι και πουλια μαζι και γινονται με εναν τροπο ενα. Σαν να ενωνονται αυτα που γινονται και αυτα που δεν γινονται. Σαν να ειναι λιγο πριν πεθανεις ..ομορφα, ηρωικα, πηγαινοντας σε μια αλλη διασταση, της πληροτητας, σαν να εχεις ζησει ολη σου τη ζωη ευτυχης..απλα η μαγεια του θεατρου ειναι οτι αφου σβησει το φως, μετα θα ξαναναψει..κλεινει κατι και ανοιγει κατι αλλο..νομιζω οτι ο Νικος εχει παλι κανει το θαυμα του..καθως αυτη η δουλεια δεν ειναι μια κανονικη δουλεια, ειναι ενα ονειρο..! Και αυτα που γινονται στις παραστασεις μας ειναι σαν μια απορροια των ονειρων μας και οσων σκεφτομαστε και τα λεμε ο ενας στον αλλο. Ειναι μια επεκταση της ζωης μας, δεν ειναι κατι διαφορετικο αυτο που κανουμε, εχει απολυτη σχεση με αυτο που ειμαστε και δεν ειμαστε και θελαμε να ειμαστε, και με τα ελαττωματα μας και τα λαθη μας. Και αυτο ειναι που εμενα με συγκινει παντα. Στις παραστασεις του Νικου, ανθρωπου πρακτικου, με αγιο ψυχισμο και φοβερη ποιητικοτητα, ο θεατης κεντριζεται, καθως αυτο που βλεπει ειναι ταυτοχρονα και πολυ δικο του. Οταν δουλευουμε με τον Νικο συντονιζουμε λιγο τις αισθησεις μας. Και εδω περισσοτερο με τις αισθησεις μας κινηθηκαμε και με την πολυ ωραια μεταφραση του Γιαννη Αστερη που μας εφερε κατι αλλο. Μια παρεα πηρε ενα εργο και το αντιμετωπισε σαν να μην το εχει ξαναδει».

Μανια Ζουση

φωτογραφια : Κικη Παπαδοπουλου