Κινηματογράφος

«Οι ταινίες μου ήταν αηδιαστικές, διέθεταν όμως καλό χιούμορ»

Ο θρυλικός Τζον Γουότερς, εμβληματικός εκπρόσωπος του κινηματογραφικού cult και επίτιμος προσκεκλημένος του 60ού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παρέδωσε ένα masterclass, μιλώντας για τις ταινίες του, την  Divine αλλά και τον πρόεδρο Τραμπ, που δεν νοιάζεται για τις τέχνες, όπως σχολίασε.

Ο «Πάπας του trash», όπως τον χαρακτήρισε ο Ουίλιαμ Μπάροουζ, ανατρέχοντας στο παρελθόν και στην προ social media εποχή, εξήγησε με ποιο τρόπο δημιούργησε, χωρίς εξωτερική βοήθεια, ένα brand name για τον εαυτό του. «Κανένας δεν ήξερε ποιος ήμουν και φυσικά δεν είχα καθόλου λεφτά για διαφήμιση. Μου αρέσουν πολύ οι εφημερίδες, διαβάζω επτά από αυτές κάθε μέρα. Όταν έκανα τα σόου μου στη Βαλτιμόρη, επέλεγα πάντα να δίνω πολλές συνεντεύξεις. Όταν δίνω συνεντεύξεις είναι σαν να πηγαίνω στον ψυχίατρο. Αυτός ήταν ένας τρόπος ώστε να διαφημιστεί η δουλειά μου, γιατί θέλω το κοινό να βλέπει τις ταινίες μου, όχι μόνο η μαμά μου».

Οι καλύτερες και οι χειρότερες κριτικές

Αναφερόμενος στο Pink Flamingos, που χρειάστηκε όπως είπε τρία χρόνια για να ολοκληρωθεί, θυμήθηκε τα διαφημιστικά φυλλάδια που είχαν φτιάξει και μοίραζαν παντού μαζί  με την Divine. «Μετά άρχισαν να βγαίνουν οι κριτικές για την ταινία και μπορώ να πω πως έλαβα τις καλύτερες… χειρότερες κριτικές, που εκτείνονταν από φράσεις όπως “Τι αηδιαστικές ταινίες είναι αυτές!” μέχρι το προσωπικό μου αγαπημένο “Πού πηγαίνουν αυτοί οι άνθρωποι όταν νυχτώνει; Δεν υπάρχουν νόμοι;”. Κατέληξα λοιπόν να νοικιάζω αίθουσες και να προωθώ μόνος μου τις ταινίες που γύριζα. Οι ταινίες μου ήταν αηδιαστικές, και το ήξερα, διέθεταν όμως καλό χιούμορ».

Συνεχίζοντας να μιλά για τη Divine, την «καλύτερη ηθοποιό του κόσμου» όπως ανέφερε, αποκάλυψε το μπούλινγκ που δέχθηκε στο σχολείο από τους συμμαθητές της. «Το ίδιο σχολείο χρόνια αργότερα οργάνωσε καμπάνια κατά του μπούλινγκ, την οποία και αφιέρωσε στην Divine. Εκείνη εξωτερίκευε στις ταινίες τον θυμό της. Πλέον τα πράγματα έχουν εξελιχθεί. Τα περισσότερα γκέι μπαρ στην Αμερική κλείνουν και αυτό αποτελεί πρόοδο κατά τη γνώμη μου», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο Λαρς Φον Τρίερ, ο Ταραντίνο και ο Μπέργκμαν

«Έμαθα να κάνω ταινίες απλώς με το να τις… κάνω. Οι επιρροές μου ήταν τα art films του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν -ήταν εξάλλου ο πρώτος που έδειξε εμετό στις ταινίες του- αλλά και οι underground ταινίες. Η αλήθεια είναι πως είχα κοινό από το ξεκίνημα της πορείας μου. Δανειζόμουν λεφτά από τον μπαμπά μου για να γυρίσω τις ταινίες μου και πάντα του τα επέστρεφα, παρότι ο ίδιος δεν το περίμενε».

Στην ερώτηση αν θεωρεί διασκεδαστικό να ασχολείται με τον κινηματογράφο τόνισε: «Είκοσι δύο σερί ώρες γυρισμάτων, μέσα στο κρύο και με μια κάμερα στο χέρι, δεν είναι διασκέδαση. Διασκέδαση είναι να πας για ένα ποτό με τους φίλους σου. Άλλα έτσι έμαθα την δουλειά. Δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου, εκτός ίσως από το να γίνω ψυχίατρος ή δικηγόρος ποινικών υποθέσεων».

Ο σκηνοθέτης δεν παρέλειψε να μιλήσει και για το Χόλιγουντ. «Αν δεν θέλουν την επόμενη ταινία σου, δεν σε πληρώνουν. Από την άλλη, όσο πιο πολλά σου δίνουν, τόσο πιο πολλά ζητούν και από σένα. Μετά το Hairspray, όλοι ήθελαν να δουλέψουν μαζί μου. Μου έστελναν συνεχώς δώρα. Ωστόσο, πάντα κάνω την ταινία όπως ακριβώς την έχω φανταστεί, γιατί περιμένουν από μένα και να την προωθήσω. Κατάφερα να κάνω αξιοσέβαστο το κακό γούστο. Γι’αυτό και κανένας άλλος σκηνοθέτης δεν με μιμείται».

Σχολίασε το γεγονός πως στους αμερικάνικους κινηματογράφους που παίζουν καλλιτεχνικές ταινίες, «θα δεις μόνο ηλικιωμένους. Οι νέοι πηγαίνουν σε σινεμά στα μούλτιπλεξ και στα εμπορικά κέντρα για να δουν ταινίες με σούπερ ήρωες. Μισώ τα εμπορικά κέντρα. Δεν θέλω να βλέπω ταινία και ο άλλος να τρώει δίπλα μου αστακό».

Για την αποτυχία που ήταν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της καριέρας του είπε: «Πολλές ταινίες μου απέτυχαν στο box office. Είναι πολύ δυσάρεστη εμπειρία να παλεύεις οκτώ μήνες για να γυρίσεις μια ταινία και μετά να την βλέπεις να αποτυγχάνει. Φυσικά, είναι πολύ χειρότερο να μην έχεις δουλειά για οκτώ μήνες. Από μικρός ήμουν φιλόδοξος, ωστόσο είναι αδύνατον να είσαι συνεχώς επιτυχημένος. Η αποτυχία σε βοηθά να ανασυγκροτηθείς και να έχεις νέες ιδέες. Έχω πάντα νέες ιδέες. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να βαρεθεί. Προσωπικά, δεν βαριέμαι ποτέ».

Δεν παρέλειψε να πει πως λατρεύει τις ταινίες του Λαρς Φον Τρίερ αλλά και του Ταραντίνο. «Δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι θέλουν να βλέπουν feel good ταινίες. Δεν χρειάζομαι τις ταινίες για να αισθανθώ καλά. Είμαι καλά από μόνος μου.  Όσο αφορά τις δικές μου ταινίες ελπίζω να τις παρακολουθήσετε από το κινητό σας. Έτσι δεν θα εντοπίσετε τα λάθη μου. Έκανα 17 ταινίες, έχω δείξει το έργο μου. Έτσι όπως είναι τώρα το τοπίο του ανεξάρτητου σινεμά δεν μπορώ να κάνω ταινίες. Θα μπορούσα να κάνω βέβαια τηλεόραση. Μου αρέσει πολύ. Γράφω όμως τα βιβλία μου, που πηγαίνουν καλύτερα από τις ταινίες μου αυτή τη στιγμή. Άλλωστε μου αρέσει να λέω ιστορίες με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Έχω μια τεράστια συλλογή από περίεργα βιβλία, τα οποία δεν διαβάζω ποτέ απλώς απολαμβάνω τα εξώφυλλα τους και τους παράξενους τίτλους τους»

Μ. Ζ