Μια ενότητα έργων με τέμπερα πάνω σε ξύλο, καθώς και σχέδια ακουαρέλας σε χαρτί, αποτελούν την ατομική έκθεση του Κωνσταντίνου Μουχταρίδη, με τίτλο “The Earliest Winds”, που εγκαινιάζεται στην Γκαλερί Καλφαγιάν την Παρασκευή 12 Ιουνίου σε επιμέλεια Οντέτ Κουζού.
Ο καλλιτέχνης που ζει και εργάζεται μεταξύ Αθήνας και Σερρών, δημιουργεί έργα ζωγραφικής, σχεδίου και κεραμικής και διερευνά τη διαρκώς εξελισσόμενη σχέση μεταξύ τέχνης και φύσης.
Το τοπίο παραμένει στο προσκήνιο της πρακτικής του, τώρα όμως φανερώνεται μέσα από την επιμονή του να ζωγραφίσει αυτό που δεν ζωγραφίζεται. Τον άνεμο.
Σύμφωνα με όσα σημειώνει η επιμελήτρια της έκθεσης “σε αυτή τη νέα σειρά έργων, αφετηρία του προβληματισμού του υπήρξε η κατεξοχήν εικονογραφική παράδοση αναπαράστασης του τοπίου, και κατ’ επέκταση των στοιχείων της
φύσης, τα οποία αποδίδονται μέσα από ανθρωπομορφικούς όρους και συμβολισμούς.
Κεντρικό σημείο αναφοράς στην αναζήτησή του αποτελεί ο Πύργος των Ανέμων στην Πλάκα, όπου
απεικονίζονται ανάγλυφα οι οκτώ κύριοι άνεμοι, προσωποποιημένοι ως φτερωτές θεότητες. Εκεί,
κάθε μορφή συνοδεύεται από ένα ιδιαίτερο σύμβολο, ενώ στα έργα του, η ταυτότητα των
ανέμων μετατοπίζεται από την εικόνα στην αίσθηση. Ο Μουχταρίδης απομακρύνεται από την
περιγραφικότητα της αναπαράστασης, διερευνώντας πώς θα μπορούσε να την υπερβεί μέσα από
μια αφαιρετική προσέγγιση, και να αποτυπώσει εκείνες τις ποιότητες του τοπίου που δεν
αντιλαμβανόμαστε οπτικά ως σταθερές εικόνες, αλλά ως δυναμικές συνθήκες που
μεταβάλλονται συνεχώς.
Με τη χαρακτηριστική του σχολαστικότητα και ευαισθησία, «κοιτάζει» μέσα από τον άνεμο, ώστε
πρώτα να τον αισθανθεί και έπειτα να τον ζωγραφίσει. Ο κορμός της δουλειάς του, που
χαρακτηρίζεται από διακριτικές και επαναλαμβανόμενες πινελιές σε συνδυασμό με
εναλλασσόμενες χρωματικές παλέτες, αποκτά εδώ μεγαλύτερη πυκνότητα και ζωντάνια. Ο
ρυθμός της χειρονομίας του γίνεται πιο ζωηρός, καθώς αποδίδει με αυτοπεποίθηση την κίνηση
και την ενέργεια των ανέμων. Μια συναισθητική διάσταση διατρέχει τα έργα του, καθώς
επιχειρεί με το χρώμα να αποτυπώσει ένα στοιχείο της φύσης που μπορεί κανείς μόνο να
αφουγκραστεί. Η εμπειρία του ανέμου προσεγγίζεται έμμεσα από τους συνειρμούς και τα ίχνη
που αφήνει στο τοπίο, όπως ο ήχος από το θρόισμα των φύλλων ή η ταραχή μιας
φουρτουνιασμένης θάλασσας.
Όπως μαρτυρούν και οι τίτλοι των έργων, ο Μουχταρίδης υπαινίσσεται μια βαθιά προσωπική
σχέση με την ιστορία και τις τοπικές ονομασίες των ανέμων, ενσωματώνοντας προσωπικά
βιώματα, μνήμες και συναισθήματα. Ο Λίβας, ο Ζέφυρος, το Χαμσίν και ο Γρέγος μας
μεταφέρουν στον κόσμο των αναζητήσεων του καλλιτέχνη και μας αφηγούνται τα ταξίδια τους
από την Αίγυπτο στην Κρήτη, κι από τη Βενετία στον Ελλήσποντο. Ο θεατής καλείται να
τοποθετηθεί μέσα σε μια συνθήκη όπου η ζωγραφική γίνεται φορέας μιας σωματικής εμπειρίας
του χώρου, στην οποία ο άνεμος προσεγγίζεται ως η αισθητηριακή δύναμη που αποκαλύπτει το
τοπίο.”
