Στη ζωγραφική της όπου τα χρώματα μοιάζουν να χορεύουν, διασώζει τη μνήμη και την ιστορία στιγμών, υποκλίνεται στην χειροναξία και τη μαστορική, υμνεί την ανθρώπινη παρουσία. Η Γκίλντα Φρούμκιν, η έκθεση έργων της οποίας με τίτλο «Το Ανθρώπινο Πέρασμα – The Human Passage», παρουσιάζεται έως και τις 18 Απριλίου στην Αίθουσα Τέχνης του Δημαρχιακού Μεγάρου Περιστερίου, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, αγαπά τη θάλασσα, τον ήλιο και το φως. Και λατρεύει το χρώμα. “Δουλεύω με λίγα χρώματα. Αλλά είναι αλήθεια πως το χρώμα το λατρεύω”, ομολογεί στο artplay.gr. “Εύχομαι κάθε έργο να έχει πολλές ζωές. Φέρνουν χαρά στον άνθρωπο. Αντανακλούν τη χαρά, την ξεγνοιασιά και την ισορροπία που νιώθω όταν ζωγραφίζω”, εξηγεί και δε διστάζει να αποκαλύψει τον τρόπο που ζωγραφίζει.
“Δουλεύω με δικές μου φωτογραφίες κατά αποκλειστικότητα, για να μην χάσω τη στιγμή. Τραβάω φωτογραφίες από αυτά που αγαπάω. Μετά κάνω μια επιλογή και ξεκινώ να ζωγραφίζω το θέμα. Έχω ένα τεράστιο αρχείο. Αγαπάω τα σχοινιά, τη θάλασσα που κινείται συνεχώς. Τα σχοινιά είναι σημείο αναφοράς, θέλουμε να είμαστε δεμένοι με κάτι, μια ιδέα, έναν άνθρωπο, μια πίστη. Γεννήθηκα στην Πόλη όπου έμεινα έως τα 11 χρόνια μου. Όταν γυρνάω πίσω μόνο που δεν κλαίω από τη χαρά. Αυτή η μυρωδιά μόλις φτάνω στο αεροδρόμιο, είναι οι αναμνήσεις μου, η παιδική μου μνήμη. Είναι σημείο αναφοράς”, λέει.
Ξεναγώντας μας στην έκθεση στέκεται μπροστά σε κάθε πίνακα ξεχωριστά και αποκαλύπτει την ιστορία που κρύβεται πίσω του. “Αυτό το μπλε σχοινί έχει μια ιστορία. Όλα έχουν μια ιστορία. Κολυμπούσαμε σε κάτι νησάκια έξω από την Κέρκυρα και όταν πρωτοαντίκρισα αυτό το σχοινί, είπα ότι πρέπει να το φωτογραφήσω, αλλά δεν πάτωνα. Το σχοινί το κράτησε μια φίλη μου που κολυμπούσαμε μαζί, στη συνέχεια μου φέρνουν την φωτογραφική μου μηχανή που είχα στην παραλία και αρχίζω να το φωτογραφίζω. Στο τέλος τα κατάφερα. Και νάτο!
Σε μια πρόσφατη εκδρομή στην Αίγινα, κι ενώ βρισκόμουν μέσα στο αυτοκίνητο, βλέπω κάτω στη θάλασσα ένα σχοινί στους βράχους. Σταματώ, κατεβαίνω μια απότομη πλαγιά, το φωτογραφίζω και νάτο μέσα στον πίνακα που παρουσιάζεται μεταξύ άλλων στην έκθεση!
Αγαπημένα μου θέματα επίσης είναι τα ζώα. Αυτήν την γάτα την εμπνεύστηκα από την Κορώνη, όπου μέσα στο Κάστρο υπάρχει μια γυναίκα που ταΐζει όλα τα αδέσποτα κι έχει αφήσει ένα ποτηράκι όπου όποιος θέλει ρίχνει χρήματα για την τροφή των αδέσποτων. Και αυτή η γάτα που ζωγράφισα είχε κάτσει δίπλα στο ποτηράκι και περίμενε. Πίσω της διακρίνεται η αγορά του Ψυρρή, με την κίνηση των ανθρώπων που μπορεί να μη φαίνεται, αλλά υπάρχει παντού.
Αυτή η γλίστρα είναι από τη Μυτιλήνη. Μόλις την είδα την ερωτεύτηκα. Ερωτεύτηκα τον ανθρώπινο κόπο. Το κάθε ξύλο που έβαλε εκεί ο άνθρωπος, είναι χρησιμοποιημένο και διαφορετικό. Κανένα δεν είναι ίδιο με το άλλο. Κανένας ξυλουργός δεν κατασκεύασε αυτά τα ξύλα. Κάποιοι τα βρήκαν, μπορεί να ήταν και παλιά κουπιά, τα τοποθέτησαν εκεί και δημιούργησαν μια γλίστρα.
Είναι η μαστορική, η χειροναξία και η έμπνευση των υλικών που αγάπησε ο άνθρωπος και ασχολήθηκε με αυτά και άφησε το αποτύπωμά του.
Κάποτε ζωγράφισα κάτι κούνιες που βρίσκονταν σε μια παιδική χαρά στο Θεολόγο. Αυτή η παιδική χαρά δεν υπάρχει πια. Αλλά οι κούνιες μου υπάρχουν μέσα στον πίνακα για πάντα!”
Η Γκίλντα Φρούμκιν που γοητεύεται από τον ανθρώπινο κόπο και τη δύναμη των υλικών, αξιοποίησε κάποτε ακόμα και πεταμένες καρέκλες που έσωσε από τα σκουπίδια μιας παραλίας, τις τοποθέτησε με χάρη πάνω στην άμμο και τις αφιέρωσε στην αιωνιότητα μέσα από το χρωστήρα της.
Με αφορμή τη διοργάνωση της έκθεσης, ο Δήμαρχος Περιστερίου κ. Ανδρέας Π. Παχατουρίδης έκανε λόγο το βράδυ των εγκαινίων για «μια δυνατή εικαστική φιλοξενία στην καρδιά της πόλης μας. Η τέχνη είναι ζωή. Και η πόλη μας τη ζει”. Και προσκάλεσε όλους “σε αυτό το ξεχωριστό ταξίδι».
Η ζωγράφος έχει οργανώσει έως σήμερα 22 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μεταξύ των οποίων και στις Biennale της Φλωρεντίας, του Λονδίνου και της Σμύρνης.
Το έργο της με τίτλο «Το ανθρώπινο πέρασμα στο διάστημα» διακρίθηκε το 2024, καταλαμβάνοντας μία θέση ανάμεσα στα δέκα καλύτερα έργα της έκθεσης που διοργάνωσε η icMercury Space Art Gala σε συνεργασία με τη Gallerie στη Νέα Υόρκη.
Στην έκθεση συμμετέχει επίσης η Άννα Βασιλειάδη, κόρη της Γκίλντας Φρούμκιν, που από μικρή έχει μεγαλώσει ανάμεσα σε πινέλα, καβαλέτα και χρώματα. “Θυμάμαι τη μαμά να μας βάζει πάνω στο τραπέζι μανταρίνια και πορτοκάλια, τα οποία πρώτα ζωγραφίζαμε και μετά τρώγαμε”, αποκαλύπτει στο artplay.gr. “Έχω μάθει να εκφράζομαι μέσα από τα χρώματα και ήταν αναπόφευκτο να ακολουθήσω τη ζωγραφική και επαγγελματικά”, εξηγεί. Με σπουδές βρεφονηπιαγωγού, έχει δουλέψει ως δασκάλα σε νηπιακούς σταθμούς και σχολεία. Με πτυχιακή πάνω στην τέχνη στην νηπιακή ηλικία, παρακολούθησε μαθήματα στο ΕΚΠΑ πάνω στη ζωγραφική και την έκφραση, ειδική αγωγή και χοροθεραπεία με ευρωπαϊκό δίπλωμα κοινωνικής φροντίδας και προσέφερε ολιστική βοήθεια σε άτομα με αναπηρίες ή σε οικογένειες που έχουν ανάγκη. “Βοηθώ τους ανθρώπους να εκφράζονται μέσα από τη ζωγραφική”, ομολογεί και προσθέτει: “εμπνέομαι από εικόνες εσωτερικές που συμβολικά τις εκφράζω με χρώματα. Η συλλογή λέγεται Keep Dreaming και είναι ένα μήνυμα προς όλους τους ανθρώπους να μην σταματήσουν να ονειρεύονται. Παραμένω μέχρι τώρα μαθήτρια της μαμάς”, καταλήγει.
Η έκθεση είναι ανοιχτή καθημερινά 17:00 – 21:00, ενώ Σάββατο και Κυριακή 10:00 – 19:00. Από Μεγάλη Πέμπτη έως και τη Δευτέρα του Πάσχα θα παραμείνει κλειστή.
Μάνια Ζούση
